Watch your step

Λάδια σε μουσαμά. Το πρώτο έχει διαστάσεις 80 x 60 cm, για το από κάτω δε γνωρίζω επειδή δεν το έχω κιόλας. Κάπου βρήκα τη φωτογραφία και μου φάνηκε ότι ταιριάζουν μεταξύ τους.
 Να πω, ότι στο δεύτερο έχω κάνει μόνο τις φιγούρες. Είναι από το 2008-09 και τα δυο αν δεν κάνω λάθος, αλλά θεματικά έρχονται ξανά στο μυαλό μου, καθώς σκέφτομαι να μεταφέρω σε γλυπτό (;)  κάποια απ' αυτές τις φιγούρες με τα αδύναμα πόδια, το οποίο θα παρουσιαστεί σε μια ομαδική έκθεση, κατά τις αρχές του Νοέμβρη στην Αθήνα. Λεπτομέρειες προσεχώς.

Φυσικά, νοσταλγώ τη ζωγραφική, με την αφορμή αυτή, και τα τεχνικά προβλήματα βαρύτητας που δεν έχει, από την άλλη τα διάφορα νευρικά κύτταρα τρέχουν σε μαραθώνιο κατά του αλτσχάιμερ, πράγμα καλό για την υγεία.Η βασική πρόκληση είναι τα 2 μέτρα ύψος που θα έχει αυτό το πράγμα και το πως θα γίνει να μην κάνει ένα κρατς και μαζεύουμε τα μπάζα με τη σκούπα στο τέλος. 

Ελπίζω να πάνε όλα καλά και το αποτέλεσμα να πλησιάσει αυτό που σκέφτομαι, κάτι που δε συμβαίνει σχεδόν ποτέ, αλλά δεν είναι και τόσο σημαντικό τελικά αν υπολογίσει κανείς και όλα αυτά που συμβαίνουν κατά τη διάρκεια της δουλειάς.Ε; είναι;

Άντε ρε γαϊδούρι...

Ναι, αυτό το χαριτωμένο και τόσο παρεξηγημένο ζωάκι με τις αυτάρες και την κοιλάρα να κρέμεται.

Εδώ, μια μάσκα που έφτιαξα μόλις για ένα θετρικό,για το οποίο δεν έχω ιδιαίτερες πληροφορίες προς το παρόν,πέρα από το ότι θα παιχτεί μόνο το Σάββατο σε ένα χώρο στην Ιερά Οδό. Το κακό είναι πως δε θα μπορέσω να δω την παράσταση, γιατί θα μαι στην Καρδίτσα για φάση ρετρό-κτηνιατρικό, τουτέστιν διημερίδα αναπαραγωγής μηρυκαστικών (ντόινγκ), πράγμα άσχετο με το γαϊδούρι, αλλά όχι τόσο άσχετο όσο ακούγεται.
Ήταν πολύ δασκεδαστική η κατασκευή και ευχαριστώ  την κοπελιά παρακάτω για τα τιπς.
http://nonphenomenallineage.blogspot.com/2007/10/paper-mache-donkey-mask-and-other.html
Όποιος θέλει μπορεί να το δοκιμάσει με διάφορες παραλλαγές π.χ γουρούνι,μοσχάρι, ανάλογα τι ταιριάζει στον καθένα και να τη φορέσει στο γραφείο,στο σπίτι,στην εξοχή.Κυρίως στην εξοχή.Φτιάχνει τη διάθεση, σίγουρα πράγματα.

Υ.Γ: Την καρεκλίτσα αυτή  τη βρήκα παρατημένη σε μια στοίβα πράγματα κοντά στα σκουπίδια και με πολύ καμάρι λέω πως την έκανα αγνώριστη.Μα καλά πως πετάτε τέτοια αντικείμενα, αντικειμενικά δηλαδή, ευχαριστώ! Στη συκεκριμένη εντυπωσιακή περίπτωση είχε πεταχτεί ένα ολόκληρο σπιτικό με πράγματα που ανήκαν σε παιδιά,παππούδες και μεσήληκες,δηλαδή από παιχνίδια,κουζινικά μέχρι διαβατήρια και αλληλογραφίες του 40 (!) και ακόμα αναρωτιέμαι τι μπορεί να συνέβη σ΄αυτούς τους ανθρώπους. Μήπως έφυγαν για Αυστραλία οικογενειακώς ή μήπως έφυγαν οικογενειακώς σε κανένα αυτοκινητιστικό; Μάλλον δε θα μάθω και είναι σα μεταφυσικό ερώτημα  που μου σκάει σα σφαλιάρα όποτε κάθομαι σ΄αυτή την πολυθρονίτσα.Ευτυχώς όχι πολύ συχνά γιατί δεν έχω βάλει ακόμα μαξιλάρια.

Δύο άγνωστες κι ο Στιούαρτ.

Αυτούς τους 2 μουσαμάδες τους είχα ρολάρει σε μια γωνία για τόσο καιρό που σχεδόν τρόμαξα (με την καλή έννοια) όταν τους ξετύλιξα.Εξού και ο κυματισμός.Σκολίωση,λόρδωση και όλα τα συναφή μαζεμένα δηλαδή.
Για το απάνω δε θυμάμαι και σπουδαία πράγματα, εκτός από το ότι ήξερα από την αρχή πως έχω κόψει το μουσαμά στραβά ,αλλά στην πορεία το ξέχασα και το φερα τσίμα τσίμα,γι αυτό να προσέχετε αν είστε αφηρημένοι να κόβετε ίσια, όχι τίποτε άλλο, μη δουλεύετε τζάμπα σαν το βλάκα εμένα και βάζετε μετά σφραγίδα στο φωτοσόπ.Είναι βαρετό.
Το αποκάτω το είχα φτιάξει επειδή μου άρεσε πολύ ένα εφεδάκι που έχει το μήντια πλέηερ,ναι μωρέ, εκείνο που είναι σα γυαλοτουβλάκια που αναβοσβήνουν σε διάφορα χρώματα.Όλα το κάνουν αυτό το τελευταίο, αλλά καταλάβατε.Και η πόζα είναι από μια φωτογραφία του Stuart A.Staples των tindersticks στο ποπ και ροκ αν δεν κάνω λάθος, που είναι από ένα λάηβ και δε φαίνεται σχεδόν τίποτα εκτός απ το κλασικό άσπρο πουκάμισο και λίγο φάτσα με χέρι κολλητά.
Επίσης, και αυτό δεν ξέρω γιατί ο θυμάμαι, όταν ζωγράφιζα τα κάτω δεξιά κουτάκια μιλούσα ταυτόχρονα με τη μαμά στο τηλέφωνο και παρόλα αυτά δεν τα κανα μαντάρα, ούτε φυσικά αφού έκλεισα είχα ιδέα για ποιο πράγμα μιλάγαμε τόσην ώρα. (αυτή ήταν η άχρηστη πληροφορία του πόστ)
Τα χρώματα είναι απ΄αυτά τα λάδια νερού που είναι τόσο αντιφατικά όσο ακούγονται.Αν δεν έχετε αλλεργία στο νέφτι δεν ξέρω γιατί τα προτιμάτε, όσοι τα προτιμάτε μπασπεριπτως.Εγώ που τα βρήκα ιδέα δεν έχω.Μήπως από κάποιον με αλλεργία στο νέφτι που απόκτησε και αλλεργία στις τρίχες των πινέλων???  Δε θα μου 'κανε εντύπωση.

Το 2003 όλα αυτά.
Αυτά.

x-ray doggy style

Μαύρο πλαστικό και λάδια σε χαρτόνι.35x50cm.

Πάμε για φωτογραφία

 Φοράγανε και τα καλά τους,όχι της εκκλησίας,καλύτερα και κορδωνόταν μπροστά στο φακό,ο οποίος μαζί με το κουτί πρέπει να έμοιαζε με πλανήτης.Ο φωτογράφος δε σε υποχρέωνε να χαμογελάς,μόνο ρωτούσε αν είσαι έτοιμος,τόσοι ,εξάλλου,χαμένοι τότε μέσα στις οικογένειες, σε ποιον να πεις γέλα,ίσως σου ρίξει και καμία γροθιά στη μύτη.Ένα-δύο κλακ το πολύ.Το χαρτί είχε γύρω γύρω διακοσμητικα δοντάκια σα γραμματόσημο και ήταν βαρύ και ματ.Καμιά φορά σαγρέ,ανάλογα τα χρήματα.Από την πίσω μεριά τρείς διακεκομμένες γραμμές για να την κάνεις καρτ ποστάλ και να τη στείλεις στον αδερφό σου με τα καλλιγραφικά της πένας να λένε:"Αγαητέ μου Μηνά,ελπίζω να είσαι καλά στην Αμερική.Η οικογένειά μου κι εγώ σε φιλούμε." Καλοκαίρι, χίλια  εννιακόσια πενήντα τρία,δηλαδή , όχι και τόσο παλιά όσο τώρα.
"Πως τα πέρασες στις διακοπές Αριστείδη;"
"Τρία γίγα... χωρίς ποίηση".

vain effort

70 x 100cm.Πλαστικό σε χαρτί.

Επιστροφή

...σε θρανία σε γραφεία σε ό,τι θέλει να κάνει ο καθένας ή δε θέλει καθόλου,αλλά κάπως πρέπει να τη βγάλουμε και φέτος μπάσπεριπτώς.
Οι αναμνήσεις έχουν γραφτεί στα κύτταρα καλώς ή κακώς, άρα τώρα μπορούμε να τα ξεχάσουμε όλα και να θυμηθούμε ό,τι ξεχάσαμε ενώ γινόταν η εγγραφή.
Προσωπικά,βλέπω να σπαταλάω έτσι όλο το σ/κ ,αφού δεν αντιλαμβάνομαι ακόμα που βρίσκομαι, αν και κάποιος παλαβός χτες τα ξημερώματα στη Μαραθώνος, που κόντεψε να με στείλει στο τελευταίο ταξίδι πριν βγάλω καλά καλά εισιτήριο,φρόντισε να μου φρεσκάρει τη μνήμη για τα καλά.
Είναι μερικοί,σκληρά καρύδια δε λέω, που δε συμβιβάζονται με την επιστροφή.Απ' το ανοιχτό παράθυρο του αυτοκινήτου τους μπαίνει ακόμα η τσουχτερή καλοκαιρινή αρμύρα κάποιου μπητς μπαρ των Αμπελοκήπων,ενώ να τα μαλλιά να μαστιγώνουν το μάγουλο καθώς τρέχουν αμέριμνοι  σαν αλογάκια στο χωράφι  χαζεύοντας το αιώνιο ηλιοβασίλεμα που δεν υπάρχει και αγνοώντας διάφορα που υπάρχουν και καραυπάρχουνε αλλά δεν ταιριάζουν με την όλη φαντασίωση.
Οι υπόλοιποι τι φταίνε λέω γω, να πληρώνουνε τα διάφορα πράγματα που σπάνε μέσα τους ,να φιλάνε κρύα μάρμαρα ή να μαυρίζουν το κεφάλι τους επειδή εσύ επέστρεψες?Δε σου πέφταν τα κλειδιά καλύτερα απ' το καϊκι?
Τι ειρωνία,σκέφτηκα,να έχεις διασχίσει 500 χιλιόμετρα τη μισή ηπειρωτική Ελλάδα και 2 χιλιόμετρα έξω απ το σπίτι σου να βλέπεις ξυστά το Χάρο που προσπαθούσες να αποφύγεις όλη μέρα να σου κλείνει μάτι.Τέτοια φλερτ να μου λείπουν.
Φυσικά  μετά, αφού ξεφόρτωσα ,ακολούθησε όλο το υπαρξιακό κομμάτι που με πήγε ως το ξημέρωμα ,με ανάγκασε να πιω ένα τσούρμο  ρακές , να καπνίσω κι ένα πούρο με γεύση τσέρι για να το γιορτάσω και να κοιμηθώ σα μαέστρος του τίποτε.
Η καλύτερη στιγμή, πάντως, ήταν η συνάντηση με τις γάτες, οι οποίες έδειξαν να χαίρονται το ίδιο που με ξαναβλέπουν κι ας ήταν επειδή υποψιάστηκαν ότι θα τους κάνω το τραπέζι.
Οπότε, το Σαββατοκύριακο το έχω σίγουρο και να μη μπω (:Ρ) και τη Δευτέρα για να συνηθίσω το ασυνήθιστο,αλλά γενικά δεν το συνηθίζω κι αλήθεια έχει την πλάκα του μέχρι να αρχίσουν στο μυαλό μου τα Δευτέρα,Τρίτη κλπ, τα οποία ήδη τα άρχισα μια βδομάδα πριν, που αποφάσιζα κάθε μέρα ανώνυμη να επιστρέψω και δεν το έκανα μέχρι χτες, γιατί δεν ήξερα τι μέρα είναι και δε με ένοιαζε καθόλου,αφού ήταν όλες τους σα σοκολατάκια.Σήμερα απλά είχε μέσα marzipan σαν την κόκκινη τη ritter sport.

Cold heat

Είχα ξεχάσει τι θα πει να ιδρώνεις στον ύπνο εκεί πάνω στο βουνό.Περιμένω πως και πως να το ξαναξεχάσω στο νησί αυτή τη φορά.Στο ενδιάμεσο,προσπαθώ ακόμα να συνειδητοποιήσω ότι έφτιαξα το πρώτο μου stop motion με πλαστελίνες παρέα με την Κρυσταλλία,το οποίο υπολείπεται ακόμα τίτλων,πρόβλημα το οποίο θα λυθεί την προσεχή εβδομάδα κι έτσι θα μπορείτε να δείτε κι εσείς πόσο το διασκεδάσαμε,ελπίζω δηλαδή να φαίνεται.Για την ώρα ορίστε μερικά δείγματα από τα γυρίσματα.

Να και ένα σελφπόρτρετ σε πλαστελίνη που κι αυτό το χω κουνήσει,αλλά θέλει λίγη δουλειά ακόμα.

5th Animart 2011 - Kαλάβρυτα.

Παλιά,αλλά όχι και τόσο παλιά

 Κάποτε,υπήρχαν υπέροχα πράγματα στην αγορά,όπως αυτό το αδιάβροχο μαλλί που πλέκεται και γρήγορα.Υπήρχε και κόσμος που ήξερε ακόμα τι θα πει βελόνα νούμερο 3,5 και 4 χωρίς απαραίτητα να δουλεύει σε νοσοκομείο.Η ιδέα του "μια δοκιμή με ποτιστήρι θα τους πείσει" στην οποία επένδυσε ο άνωθεν επιχειρηματίας, αγνοώ εάν τελικά απέδωσε τα προσδοκώμενα,πάντως στοιχηματίζω ότι κατάφερε να γοητεύσει τα πλήθη με την τόσο εύηχη μετάφραση αυτής της μάρκας. Τρόκενβόλλε ! (ή βολλέ?),όλε-όλε! Μμμ..γερμανοϊσπανικός συνδυασμός,σπάνιο δείγμα.Φανερό ότι διακατέχεται από το άβαντ γκαρντ κλίμα της εποχής περα ως πέρα.

  Ιστορία γραμμένη με την καλύτερης ποιότητας πίσσα.Δυστυχώς,τώρα χαμένη βαθιά σε συλλεκτικά πνευμόνια.Κλαψ.Ήσαν υπέροχα,όντως,όπως ήσαν εξάλλου και οι περισπωμένες και οι δασείες και αυτά τα υπέροχα γυάλινα τασάκια που η γιαγιά μου,συγνώμη που το λέω,αλλά δεν τα άφηνε ποτέ να γίνουνε σαν αυτο εδώ.Οι γόπες σε τούτο είναι τόσο στριμωγμένες όσο τα σπαράγγια κονσέρβα.Ε,και δεν κάνεις τώρα μόνος σου τέτοιο καπνοκαφριλίκι σερί χωρίς να τεζάρεις μπλε  μετα στο ντιβανάκι δίπλα γουρλώνοντας το μάτι για αέρα,εκτός αν ο άνθρωπος ήθελε να πει πως είναι  κάτι σα να τρως ένα ταψί παστίτσιο επειδή ήταν πολύ νόστιμο και μετά λες: Ααααααααχ! Αυτά είναι!Αμολάς κι ένα ρέψιμο και είσαι ο πιο ευτυχισμένος. Φίλτρο-ξεφίλτρο,αγόρι μου σήμερα θα ήσαν ασύμφορος με τέτοια κατανάλωση,εκτός αν καπνίζεις μόνο ένα πακέτο κάθε βράδυ πρίν κοιμηθείς για να βλέπεις όνειρα-υπερπαραγωγές.

  -Κούλα μου,χτες δε θυμάμαι πως έφτασα σπίτι,άσε που ξύπνησα με σκισμένο σιφόν. Καλά αυτός ο ψηλός που έφαγε όλες τις πίτσες ποιός ήτανε;Το πικάπ δουλεύει μετά από τόσα σφηνάκια που ρίξατε πάνω;Ευτυχως που είχα πάει αλλού πριν γιατί όταν μπήκα ήσασταν όλοι ψόφιοι στους καναπέδες.Να ναι καλά το φιλαράκι σου με το τσουλούφι που έφερε και μερικούς στρέητ να γελάσουμε.Άμα ξενερώσεις, πάρε τηλέφωνο.Τσιάου!

                                                          Σωστό ή Λάθος;

  Τι ευτυχία!Ευτυχία που δεν κρύβεται με τίποτα.Μάλιστα,να ένας τίτλος: "Το λιβάδι με τα χαμομήλια της αγάπης". Ωραία τα περνάμε εδώ εις τα εξοχάς και άλλα τέτοια διάφορα που με κάνουν να μην απορώ καθόλου με το γιατί τσακίστηκαν όλοι απ' τα χωριά να πανα μείνουν, άμα είναι δυνατόν, πάνω ακριβώς στην πλατεία της Ομόνοιας. Κοίτα-κοίτα τι χαρακτηριστκή άνεση για μαχητή με το χέρι στην τσέπα!Να σε δω τώρα που θα τα κάνεις αυτά,που θα στο βγάλουν τρίχα-τρίχα το τροκενβολλέ απ το πουλόβερ!Κι εσύ από την άλλη μαντάμ,ποιον πας να κοροϊδέψεις ότι το τσαντικό είχε μέσα μόνο ένα ψωροδίευρο;Πέσε το παραδάκι σβέλτα, πριν βγάλει ο δικός σου και το άλλο χέρι από το σλήπ μόουντ και σου φύγει και η κορδέλα.

  Μετά από τα τόσο όμορφα διδάγματα που είχαμε ξεφ(τ)υλλίζοντας αυτό το ξεχασμένο περιοδικό του 50 για τη νοικοκυρά, δεν είναι να προβληματίζεται κανείς για το....

 
                            Εγώ πάντως δεν προβληματίζομαι.

                 ----------------------------------------------------

   υ.γ: Αυτά τα διαφημισάκια μπορεί να τα ΄χω ανεβάσει ασχολίαστα παλιότερα,δεν είμαι σίγουρη,με αφορμή κάτι ποπ αφισάκια που είχα φτιάξει το 08.Ιτς οκεη όμως,γιατί όλα μαζεμένα τώρα που τα βλέπω,κατά κάποιο τρόπο κάνουν πιο εμφανείς τις διαφορές μας με τα 50΄ς και  με κάνουν να σκέφτομαι ,α, ετσι εξηγείται το ένα και το άλλο,που δεν εξηγούνται δηλαδή τελικά,γιατί όλη αυτή η ροή είναι εντελώς παρανοϊκή στη συνέχεια της που δεν ξεμπλέκεται.Ουάω,τι ωραία που τα λέω,θα γράψω ένα δοκίμιο μια μέρα για όλα αυτά που δε θα καταλαβαίνω ούτε 'γω τι λέω και τότε θα σας τα εξηγήσω καλύτερα.

Tζιν Σόδες για όλους

Αφού ξενύχτησα στον υπολογιστή και το μάτι μου έγινε πιο κόκκινο κι από κουτσομούρα,κατάφερα να    ανεβάσω τα τευχάκια στην αριστερή στήλη του μπλογκ προς ευχαρίστησή σας.Νομίζω ότι το άσκοπο βασανιστήριο του τζινσοδόφιλου ή κάποιου που απλά τον τρώει η περιέργεια να μάθει τι στον κόρακα είναι αυτό τελείωσε σήμερα.
Πάντα θα υπάρχουν οι λάτρεις του χαρτιού,στους οποίους ανήκω κι εγώ,αλλά η ευκολία της περιήγησης είναι μια διαφορετική απόλαυση,που η ηλεκτρονική διακίνηση δε στερεί.Το κακό είναι ότι δεν μπορείς να πετάξεις μακριά τον υπολογιστή από τα γέλια,μπορεί δε, να φύγει ο πισινός σου απ' την καρέκλα,πράγμα άχαρο,αλλά θα ζήσουμε.Συν τοις άλλοις,είναι μια λύση για τους κυνηγούς του πρώτου τεύχους,στους οποίους κουράστηκα να απολογούμαι γιατί δεν το ξανατύπωσα.Ορίστε,εκεί είναι με τα ψάρια να περνάνε και τις μπουρμπουλήθρες,διαβάστε το.
Διαβάστε τα όλα βασικά,αλλά με το μαλακό γιατί υπάρχουν διαπιστωμένα μερικές ανόητες παρενέργειες,όπως μείωση της συγκέντρωσης,δάκρυα,τάση προς τον αλκοολισμό και ο γιος της φιλενάδας μου την άλλη φορά έτρεχε γύρω-γύρω στο δωμάτιο και φώναζε "ΠΕΛΕΚΑΝΗΗΗ" μέχρι που μας κάνανε παρατήρηση.Μην τα διαβάζετε ενώ οδηγείτε.Μην τα διαβάζετε ενώ τρώτε. Μην πείτε ότι δεν προειδοποίησα.

Μπλαζέ

Λάδι σε μουσαμά, 23 x29,5 cm.
Το μπλαζέ ύφος δεν ταιριάζει στις προτιμήσεις μου,αλλά προέρχεται από μια εξαιρετικά βολική στάση του κεφαλιού ειδικά αν υπάρχει λόγος να το κρατήσεις ακίνητο για κάμποση ώρα.Ίσως και μια εσάνς ψυχολογίας για βρούβες,δε θυμάμαι.Το χέρι παρόλα αυτά ήταν δυσκολότερη υπόθεση.Ξεθαμμένο από μια στοίβα του Οκτώβρη.

His master's light

Yπάρχει λάθος εδώ,αλλά δεν το λέω,αφού δε διορθώνεται.Για 10λεπτο είναι ό,τι είναι.Η σέπια δεν υπάρχει,είναι της φωτογραφίας,αν και μερικές σκουριασμένες γωνίες δημιουργήθηκαν χωρις προσπάθεια απ' το νερό.Πάντα μου άρεσε το σήμα της his master's voice,όπως και οι αντιδράσεις των ζώων γενικά στους ήχους,πόσο μάλλον στους τεχνητούς.Αν έμπαινε ο σκύλος μου στη μπρίζα πάντως θα ήθελα να φωτίζει.Ίσως εξ αιτίας τέτοιων σκέψεων να μην έχω και σκύλο.

Ατμόσφαιρα

Ξαναείδα αυτή τη φωτογραφία χτες, μετά από 3 χρόνια και κάτι μέσα,στο βάθος συγχρονίστηκε.Είναι η εποχή των χιλιομέτρων και χρειάζομαι καινούργια παπούτσια, που θα προτιμούσα να τα σκίσω σε κανα βραχάκι.Αλλά όχι, εδώ είναι η άσφαλτος σαν πάτος από τηγάνι.
Η Αθήνα μοιάζει με γυναίκα σε κλιμακτήριο.Είναι σαν Αύγουστος από τώρα,μια ερωτηματική ερημιά στους  δρόμους και παντού ενωμένα φρύδια και νεύρα,πολλά νεύρα αδερφάκι μου.Δε με βγάζω στην απέξω.Χτες πέτυχα κι έναν εντελώς σαλταρισμένο.Ήρθε τρέχοντας κατά πάνω μου κρατώντας ένα πάκο φυλλάδια και την ώρα που πήγα να το πάρω το τράβηξε και με αμείωτη ταχύτητα άρχισε να κακαρίζει βροντερά,σχεδόν με λυγμούς,σε άτακτους κύκλους.Στην αρχή με πιάσαν κι εμένα τα γέλια. Στην αρχή μόνο,σαν αναμνηστικό.
Και οι εξωτερικές σκέψεις που βάφονται στα λόγια των γνωστών κινούνται όλο προς τα κάτω, εξού και ο αυχένας βιδωμένος εκεί. Να πάμε κάπου,κάτι να κάνουμε,ναι αλλά τι και πως.Ουδέν μονιμότερο  
του προσωρινού, ωστόσο, μετά πεθαίνεις σαν το θείο Γιάννη μες την πολλή προσωρινότητα και τα φυτά σου ξεραίνονται και οι γείτονες αναρωτιούνται,μέχρι εκεί. Μια εγκεφαλική εντολή λέει: Κάνε κάτι, αλλά τι δε σου λέει κι έτσι δεν κάνεις τίποτα γιατί δεν υπάρχει ικανοποίηση και το πράγμα χοντραίνει πριν το πάρεις πρέφα και καπνίζεις,πίνεις,τρως,δε γίνεται τίποτα. Φάτηνα τώρα που δε μπορείς να φύγεις κι έχεις στριμωχτεί σαν προβατάκι στην περίφραξη μπροστά στα κίτρινα δόντια του σκοτεινού που κουβαλάς κι εσύ από ένα κομματάκι, πότε πότε το βγάζεις για σεργιάνι, μα βόλτα στη βόλτα σε καβάλησε.
Πάντως, καλύτερα και χειρότερα, όποιος πλήρωσε και όποιος μπήκε τζάμπα, θα δούνε την ταινία ολόκληρη με κουβερτάκι στα πόδια για την υγρασία και μετά στο δρόμο που θα κατακάτσει το σενάριο στο κεφάλι κάπου στο πίσω μέρος και οι πετρούλες στο δρόμο θα ξεραθούν μπορεί και να κουβεντιάσουν μεταξύ τους για να διασαφηνίσουν τα ανεξήγητα σημεία με αιωνίως αμφισβητούμενη αποτελεσματικότητα.
Υγρασία...αν έχεις σπάσει κόκαλο παλιά την καταλαβαίνεις.

Anyone's little helper

A4,μαύρο πλαστικό με σκόνη λευκό και τιρκουάζ εκολίνα.Τι να κάνουμε,ό,τι υπάρχει τριγύρω στο γραφείο.Είχα και λαδοπαστέλ,βέβαια, αλλά είπα να μην το ξεφτιλίσω,όμως τώρα που το σκέφτομαι, δεν ακούγεται και άσχημη ιδέα.Είχα δοκιμάσει έναν παρόμοιο συνδυασμό παλιότερα,αλλά δεν ευδοκίμησε,καθώς το παστέλ απωθεί το νερό περιφερικά ανεπιστρεπτί και κατά συνέπεια πρέπει να είναι κανείς πολύ προσεκτικός εξ αρχής, κάτι που είναι αδύνατο όταν ξεκινά ένα σχέδιο χωρίς να ξέρει τι θα είναι τελικά αυτό και προσωπικά, αυτό το τελευταίο το συνηθίζω.Οι δοκιμές πάντως είναι πολύ δελεαστικές ανεξαρτήτου αποτελέσματος, αν και πάντα στις 100 μερικές θα είναι πετυχημένες,τι στο καλό..

Πτώση

Ένα Α4 δοκιμαστικό της σινικής σέπιας.Μου θυμίζει λίγο μπουκετάκι που ρίζωσε στο βάζο,χωρίς το βάζο.