a Newton reaction

Ρηλάξ...

..εντ τέηκ ιτ ήζι, γιατί ακόμα πολλοί φτερνίζονται από τα συνάχια και όχι από αλλεργία, που θα σήμαινε ότι ο χειμώνας πήγε περίπατο και μας άδειασε τη γωνιά για φέτος, φαίνεται όμως ότι θρονιάστηκε για τα καλά, ήθελα να 'ξερα τι του άρεσε τόσο πολύ, κι έτσι δεν μου κάνει καμία εκτύπωση που θέλω να κοιμάμαι ακόμα και καθιστή άμα γίνεται, εδώ γίνεται και όρθια στο μετρό, ας είχα μόνο αυτή τη γιαπωνέζικη πατέντα με το κράνος που βεντουζάρει στον τοίχο για να μη σωριάζεσαι και έναν τρόπο να ακούω την επόμενη στάση, γιατί οκεη άμα κοιμάσαι δε βαριέσαι ποτέ, τι το πήρες όμως το μετρό, κάποτε πρέπει να φτάσεις και στο κρεβάτι σου, διαφορετικά τα κράτσα κρούτσα στον αυχένα προκαλούν εκνευρισμό και χρειάζεται  μετά, ένα χέρι ξύλο το κορμί ή ένα χέρι μασάζ, έμπειρο για να ξεμπλοκάρουν τα κέντρα λένε, ωστόσο, κανείς δε λέει τίποτα για την περιφέρεια πχ ακροδάχτυλα που θεωρείται άγονη γραμμή και επόμενο είναι να τραβάει ταλαιπωρία κι αυτή, μόνο αν μακελέψεις καμια ακρούλα κόβοντας τη φρατζόλα το μεσημέρι το παίρνεις χαμπάρι ότι είσαι εντελώς εκτεθειμένος και τρέχεις για χανταπλάστ ή άμα σου 'χουνε τελειώσει βολεύεσαι με γάζα και κολλητική ταινία που είναι κοντά στο χρώμα του δέρματος περισσότερο απ' τη μονωτική, μα όταν το κοιτάς κάνει μπαμ από χιλιόμετρα ότι δεν είχες χαντζαπλάστ και το μπάνταρες σαν ερασιτέχνης κι εκεί είναι που πρέπει να πεις δε δίνω δεκάρα, μια γρατσουνιά είναι, δε μου φυγε κι από τη ρίζα, αν και πρέπει να το κοιτάζεις και να τα λες όλα αυτά, διαφορετικά δεν αισθάνεσαι σωστά τα πράγματα, επειδή απ' τον καραψόφο έχουν κοκαλιάσει και τα δυο σου τα χέρια, εντάξει, υπερβολή το καραψόφος, όπως και το ψόφος από μόνο του άλλωστε, άκου "ψόφος", σιγά τον ψόφο, πήγαινε και καμιά βόλτα από τα σιβηρικά γήπεδα να παίξεις μπάλα και να γυρίσεις με τριπλό άξελ, τόλουπ και κωλοτούμπα και να πάρεις άριστα και μετά τα λέμε, μέχρι τότε όμως εδώ θα ξαπλάρουμε στην παραλία με τη μασχάλη ανοιχτή και κανείς δε θα μιλάει για το πόσες φορές φύσηξε τη μύτη του σήμερα, θα μιλάει όμως για το πόσα μπλουζάκια άλλαξε, επειδή στάζανε ιδρώτα, πράγμα για μένα λιγότερο αηδία από τη μύξα, αλλά το ίδιο βαρετό, που είναι αναπόφευκτο και συμβαίνει, για κάποιο λόγο με μαθηματική ακρίβεια κάθε φορά που λαμπαδιάζει το σύμπαν, σιγά που λαμπαδιάζει, μέχρι να φταρνιστεί ο πρώτος κουβαλητής γρίπης και δώσει το σύνθημα ότι γυρίσαμε στα ίδια, φαινόμενο σχεδόν παραδοσιακό, που με κάνει να σκέφτομαι ότι θέλω να το σπάσω με μια άσχετη ανανεωτική ενέργεια και αυτό θα κάνω μόλις, θα βάψω αυτόν εδώ τον τοίχο, μη χαλαρώσω και τελείως, αφού ο μήνας είναι λάθος για να τον βγάλω με τα πόδια πάνω στο τραπέζι, μα τώρα που ο ήλιος έχει πέσει δεν είναι για βάψιμο,δηλαδή και οι πέτρες το ξέρουν ότι αύριο το πρωί θα μουτζώνω και με τα δύο χέρια έτσι και το προσπαθήσω, επομένως δεν έχω πολλές επιλογές, ρηλάξ- ντοντ ντου ιτ, ντου σάμθινγκ έλς, θα την αράξω στην κόκκινη βελέτζα μου σα Βλάχος στο μαντρί, για να διαβάσω κάτι που να ταιριάζει, όπως πχ τα επιχειρήματα με τα οποία ο Μπρανκούζι κέρδισε το δικαστήριο ενάντια των  ΗΠΑ, 1927-28, μέχρι να ακουστεί κάπου βαθιά το "μπλιπ" της πλήρως φορτισμένης μπαταρίας μου και σηκωθώ για έξω.

Ό,τι προλάβεις

  

Το πάνω το πρόλαβα περισσότερο,είναι από φωτογραφία.Τα υπόλοιπα είναι απ' το κτελ της Ραφήνας,μέσα και έξω. 13x 8,5 cm και ηλεκτρονικά κόλπα.

Monoprints

1

2

3

4

 Λοιπόν: Τετραχρωμία σε ξύλο.

 Δηλαδή, χαρακτική. Κοπίδια και τέσσερις ξύλινες πλάκες, που η κάθε μία αντιστοιχεί στα βασικά χρώματα, μπλε,κόκκινο,κίτρινο και μία στο λευκό και στις περιοχές που θέλουμε τα χρώματα πιο απαλά.Μαύρο έχουμε στα σημεία που τυπώνονται τα τρία βασικά,εφόσον είναι καθαρά.

 Μου βγήκε το χέρι, δε λέω. Το καλό με τη χαρακτική είναι ότι το ίδιο έργο μπορείς να το βγάλεις σε διάφορες εκδοχές και χρώματα, μπορείς να παρεμβαίνεις καθώς προχωράς, ενώ παράλληλα να κρατάς ενδιάμεσα στάδια της δουλειάς, που θα δείξουν τελικά την  ολοκληρωμένη πορεία του έργου.

 Βέβαια, καλό κουράγιο. Αν δεν είσαι της υπομονής δε θα καταφέρεις παρά να σπάσεις τα νεύρα σου ή καμια σανίδα στο τέλος ή να κάνεις μόνο 5 τυπώματα, όπως έκανα εγώ πχ.

 Το άλλο ωραίο είναι ότι άμα τυπώνεις σε πρέσα, βάζεις κάτι πρόχειρα χαρτιά να ρουφάνε τα μελάνια, μη γεμίσει ο τόπος όλος, τα οποία καμιά φορά βγάζουν κάτι σχεδιάκια ανάλογα την πλάκα, καλύτερα του τελικού ή αν όχι καλύτερα με προοπτικές να γίνουν καλύτερα με μερικές μικροεπεμβάσεις.

 Να κανα-δυο παραδείγματα από τη διαδικασία τυπώματος του αρχικού σχεδίου της ανάρτησης, σε λεπτομέρειες  :

Και ένα ολόκληρο μετά από επίθεση μαύρου και naples yellow ακρυλικού:

  Όλα αυτά έγιναν τον 5ο & 6ο του 11, εκτός απ' το τελευταίο που ξεπετάχτηκε την περασμένη βδομάδα.

Καινούργια παιχνίδια

 Φεβρουάριος και όλα καλά.Τα Χριστούγεννα μου φάνηκε πως έφυγαν κάπως έτσι:

 που σημαίνει γρήγορα και από τότε σχεδόν τα πάντα μοιάζουν να ακολουθούν με την ίδια ταχύτητα.Για όσους διερωτώνται τι είναι αυτό το πράσινο σε 2 μέρη φορτωμένο πράμα, ναι, είναι συναρμλογούμενο δέντρο. Μάλλον πάνε να το ξαναφυτέψουν για να διατηρηθρί μέχρι του χρόνου.

 Διάφορα νέα που δεν ενδιαφέρουν κανέναν και μερικά φρέσκα κατασκευάσματα όπως αυτό εδώ το μυγοπορτρέτο:

 Σε πλήρη λειτουργία, τα δύο δοντάκια στάζουν μια συνθετική απομίμηση αίματος στο πάτωμα πλατς-πλατς ή στο κεφάλι όποιου περίεργου το βάλει από κάτω για να δει πως δουλεύουν. Δε θυμάμαι να έχω κάνει άλλη σουξεδιάρα σπλατεριά που να ξεπερνάει αυτή τη φουτουρόμυγα. Άμα βλέπεις πολλές υποπαραγωγές σάηενς φίκσιον κάποια στιγμή θα σου βγεί, που θα πάει..

 Επίσης, μια καινούργια μόδα που δε θα βγει στη μόδα ποτέ, είναι αυτή η Μπάρμπι-τσαρουχι, που σχηματίστηκε ένα κατά τα άλλα ειρηνικό απόγευμα στη σχολή, καθώς ψάχναμε με την Κορίνα κάτι να βρούμε να παίξουμε.

  Αυτό ήταν μόνο η αρχή της Μπαρμπι, Σίντι και Σία ιστορίας, αφού τα απωθημένα βρίσκουν διέξοδο 20 χρόνια μετά,τόσα όσα χρειάστηκε για τις κούκλες αυτές να πέσουν στα 50 λεπτά και το 1 ευρώ. Τότε που τις κοιτάγαμε απ΄τη χριστουγεννιάτικη τζαμαρία, με κολλημένη πάνω τη μύτη μάς λέγανε έχεις μία,φτάνει,δεν έχουμε λεφτάκια, είναι ακριβές φέτος και ήτανε "μανούλα μου", ας πρόσεχες να μην της έκοβες το κεφάλι, παίξε τώρα με της ξαδέρφης σου, που είναι σα ξεβιδωμένο, αλλά δεν πειράζει, βολέψου και βολευόσουνα αναγκαστικά.
 Οπότε τώρα μην ακούω χαζά, του στυλ: Απαπααα...κρίμα, τι της έκανες της καημένης κλπ, γιατί όλες έχουν την κοινή μοίρα του πλαστικού κι εξάλλου, τι να τις έκανα διαφορετικό τώρα πια; Άσε που πιστεύω ότι οι Ιάπωνες θριλεράδες θα εκτιμούσαν ιδιαίτερα το παρακάτω δείγμα  Μπάρμπης, της παιχνιδοφόνου, καθότι ολίγον παλαβούτσικη ράτσα, με ιστορία στο αντίστοιχο πεδίο. Δεν ήθελα να τρομάξω κανένανε στο 1ο πόστ της χρονιάς, αλλά σκέφτηκα πως εδώ άλλοι βλέπουνε τηλεόραση, οπότε ιδού:                          Μπάρμπη (της Μπάρμπης), η παιχνιδοφόνος.

  Αν και αυτή ήτανε Σίντη.

Γκραν φινάλε μιλάμε..

 Λονγκ τάημ νο ση! Συστηματικά σε αφασία (χα) και με αφθαίρετα κοπανημένο το ήτα. Μα δεν είναι πιο όμορφη η πρόταση έτσι?
 Λοιπόν, επειδή μου σημείωσα απουσίες, είπα αντί να πετάξω μια σφήνα για να αναπληρώσω το κενό, να αναπληρώσω καλύτερα όόόόόόλα τα κενά που έχω αφήσει κατά καιρούς με ένα γιγαπόστ.
 Γι' αυτό, φωτογράφισα τα χιτάκια από το πιο λούζερ μπλοκάκι μου (για τέτοιο το είχα παλιότερα και του μεινε ρετσινιά). Μ΄αυτό την είχα πατήσει.Είχε μια φανταστική ταπετσαρία για εξώφυλλο, αυτήν εδώ:

ήταν και χοντρούτσικο και τρελάθηκα, δεν το πήρα, το άρπαξα. Μόλις όμως είδα τα χαρτιά μέσα που ήταν σαν από πεπιεσμένο κωλόχαρτο και μόλις ακουμπούσες μελάνι πάνω σου έβγαινε δέκα σελίδες παρακάτω, σκέφτηκα μα καλά τι κόλπα είναι αυτά? Δεν το περίμενα από γερμανική κατασκευή. Ντροπή. τς τς τς.

 Τελικά το συνήθισα και να ορίστε μερικά από τα περιεχόμενα:

 Του ιδίου φυράματος έχετε ξαναδεί παλιότερα, ίσως και το ίδιο να το ΄χω ξαναβάλει, αλλά ένα κεφάλι χειμώνα-καλοκαίρι, διαστολή-συστολή χάνονται πράματα στο δρόμο.

 Το μουτζούρωμα εδώ αντιγράφει τα τρίτου βαθμού εγκαύματα, αλλά η μέθοδος δεν έχει τελειοποιηθεί και μάλλον θα μείνει εκεί που είναι γιατί τα σχέδια αυτά είναι ανασφάλιστα.

 Το έργο αυτό λέγεται: " Η παθούσα μυτόγκα".Ετοιμάζω, με αφορμή αυτό τον προβληματισμό για τα πράματα που μπορούν να σου πέσουν στη μύτη ειδικά αν πετάνε κουρούνες από πάνω, ένα ειδικό προστατευτικό εξάρτημα για να έχει κανείς τη μύτη του ήσυχη στο καθημερινό σουλάτσο.

 Εδώ φαίνεται αυτό που έλεγα πιο πριν για τα μελάνια. Δεξιά είναι το πως βγήκε το χαρτί από την πίσω μεριά, πράμα που δε στέκει, αλλά άντε πες μου εσύ τώρα. Μου τη σπάει ακόμα περισσότερο γιατί παίζει το πίσω να είναι καλύτερο.#@*$#!

Λίγη καραβίσια βαρεμάρα ποτέ δεν έβλαψε κανέναν. Δε θυμάμαι αν κάτι από όλα αυτά είχε σχέση με το ταξίδι που είχα πάει στο Ρέθυμνο. Ο τύπος που πέφτει στον κουβά ίσως, αφού οι ρακές είναι λίγάκι ψυχεδελικές.

 Εδώ, η φωτογραφική κλάταρε κι άρχισε τις μυωπίες, αν και νομίζω ήθελε λίγη θολούρα ακόμα. Ή το κάνεις ή δεν το κάνεις.

 Αυτός δεν το κάνει.

 Ενώ αυτή, άστο καλύτερα...Οκεη, φτάνει μ΄αυτό. Μου αρέσει που της έφτιαξα τάχα μου κι ατμόσφαιρα με τα σκίαστρα απ΄τη μια μεριά. Σα μεσημεράκι καλικαιρινό...Σνιφ.. Δεν είμαι καλά,τρύπησε η θερμοφόρα.

 Το ερωτηματικό ισχύει. Επειδή όμως έχει πολλή φιλοσοφία το πράγμα το αφήνω για άλλη ώρα που δε θα ΄ναι Χριστούγεννα.

 Κάπως έτσι είναι κανείς όταν κατεβαίνει από το 049.

 Άμα ξέρει κανείς που πουλάνε τέτοια καπελάκια που να μην έχουν όμως ένα μάτσο πλαστικές τρίχες απάνω να μου πει παρακαλώ.

 Τοπίο. Θα μπορούσε να είναι έρημος, αλλά μας τα χαλάει το δέντρο που δεν είναι κάκτος, κατά τα άλλα κανένα πρόβλημα.

 Ο Ντέιβιντ Λιντς στο μαξιλάρι μου που μόλις έχυσα τον καφέ πάνω.

 Δυο-τρία σκιτσάκια που τσίμπησα από κάτι φωτογραφίες σε περιοδικά.Το μεσαίο δεν είναι από διαφήμιση, είναι κανονικός άνθρωπος (ζντόινγκ) και το τελευταίο φυσικά το έβαλα για το ηχητικό ΖΑΠ  

που πιστεύω δε θα μπορούσε να είναι κάτι άλλο, εκτός αν συμπλήρωνα έναν λιωμένο βάτραχο κάτω από την πατούσα οπότε θα γινότανε ΒΙ ΊΠΑ ή ένα μπαλόνι με λίγο νερό οπότε θα ήτανε ΣΤΡΟΤ.

 Αυτά τα ολίγα από σχεδιάκια.

 Κλείνοντας, τα δύο καινούργια μου table walkers, για τα οποία είμαι περήφανη. Αν και τα μεγέθη δεν ταιριάζουνε αυτό δε θα είναι πια πρόβλημα αν, όπως είπε ο Ηλίας, βάλω τις πατάτες πιο μακριά.

 Ευχές για ένα γερό στομάχι σε όλους, προσοχή με το αυτοκίνητο  κλπ κλπ και τα λέμε συντόμως.

Τσηαρζ!

Ευνο-

Blue hour

Ζμήνος

Η απόσταση το κάνει να μοιάζει λιγάκι με οικογένεια μικροβίων. Μόνο στη φωτογραφία, γιατί αν είσαι εκεί και το βλέπεις το μικρόβιο μάλλον είσαι εσύ.Το ουράνιο τόξο κατάφερε και χώρεσε λιγάκι στη γωνίτσα,έτσι το ξεχωρίζουμε αμέσως από το από την κάτω εικόνα που δείχνει ένα πλακάκι φίσκα σε βάκιλους Yersinia pestis,κοινώς βακτήριο που προκαλεί την πανώλη.

Τώρα θα μου πείτε τι σχέση έχει η πανώλη με τα πουλιά. Είναι μια από τις τελευταίες μου εμμονές ( η πανώλη δηλαδή, τα πουλιά είναι παλιά ιστορία) και συνδέεται με τη μορφή που είχαν οι προστετευτικές στολές των γιατρών κατά τη διάρκεια της μεγάλης πανούκλας του Μεσαίωνα (Black Plague/Black Death) που σκότωσε το 30-60% του πληθυσμού της Ευρώπης.Οι στολές είχαν την εξής μορφή:

Το ράμφος περιείχε διάφορα βότανα και μπαχαρικά για να φιλτράρει τον αέρα,τα γυαλιά είχαν κόκκινο χρώμα που πίστευαν ότι τα κάνει evilproof, ο μανδύας ήταν καλυμένος με κερί και το ραβδί το χρησιμοποιούσαν για να δίνουν οδηγίες στους συγγενείς ή για να ακουμπάνε τον ασθενή χωρίς να τον αγγίζουν άμεσα.

Γενικά, έχει μεγάλο ενδιαφέρον αυτή η ξεχασμένη ιστορία, αλλά αν θέλετε τη γνώμη μου διαβάστε μόνο τα βασικά, γιατί η βαθύτερη μελέτη φέρνει μερικά ενοχλητικά, μάλλον δυσάρεστα όνειρα.

Εντάξει, δε φταίει αυτό, λέμε τώρα.

kkk stone

Aν και το συγκεκριμένο δεν είχε καμία επιθετική, ρατσιστική ή εγκληματική διάθεση όσο πόζαρε. Άλλο ένα κομματάκι παραλίας που βρέθηκε σπαρμένο ανάμεσα σε μεγαλύτερα όμοιά του που ξεφύτρωναν μέσα από τις άμμους. Στην αρχή αισθάνθηκα σα να κλέβω κανένα παιδί, τόσο έμοιαζαν όλα μεταξύ τους, ωστόσο το ξεπέρασα γρήγορα με τη διαιολογία ότι δε θα κακοπάθαινε πια από την αλμύρα. Ήδη είχε γίνει όμορφο και θα μπορούσα να το διατηρήσω έτσι. Φυσικά πήρα αέρα και κουβάλησα μισό νταμάρι στο σπίτι μετά από την απελευθερωτική αυτή σκέψη, με αποτέλεσμα..τίποτε, με κανένα αποτέλεσμα. Το μόνο αποτέλεσμα είναι από πάνω.

Terra incognita (Άγνωστη γη).

Εδώ μερικές φωτογραφίες από τη σύνθεση που έχω στήσει σε ένα απ τα δωματιάκια του Τaf.

Άτζελα και Νικόλα, ευχαριστώ για τις φωτογραφίες.*
  

Μερικές καλοκαιρινές πέτρες

Κατά βάθος δε θέλω να παραδεχτώ ότι κάνει έξω τέτοιο κρύο, αν και δεν είναι και τόσο τρομερό εδώ που τα λέμε..Είναι από τις μέρες που δε θα 'θελα να κουνηθώ απ' τον καναπέ, που σημαίνει ότι πρέπει να τις έχω μπερδέψει τις μέρες, αφού Κυριακή είναι αύριο και όχι σήμερα.
Ενηγουέη, έτσι λίγα σκιτσάκια για ζέσταμα που δεν το βλέπω.

Μικροί κήποι ευτυχίας

Εγκαίνια σήμερα στο ΤΑΦ κατά τις 8:30.Περάστε καμια βόλτα.Για λεπτομέρειες ιδού:

http://www.theartfoundation.gr/gr/theartfoundation_little-gardens-of-happiness.htm
http://www.facebook.com/event.php?eid=310335182316759

Me,myself and I and myself and I and me

 Ετούτα δω είναι κάτι λάδια σε χαρτί από μια ψιλοαρχαία σειρά (σιγά την αρχαιότητα) με ζαβούς χαρακτήρες, που όσο τους προχωρούσα στραβώνανε ακόμα περισσότερο και αυτός είναι κι ο λόγος που βάζω μόνο δύο προς το παρόν. Ε,ταιριάζουν και λιγάκι με το : "εδώ ο κόσμος καίγεται και το μπιπ μπιπ.." οπότε είμαστε εντάξει και με την επικαιρότητα, αν και για να ήματαν εντελώς εντάξει εδώ που τα λέμε έπρεπε να είχα φτιάξει άλλες φάτσες, (το από κάτω δεν πειράζει) μα είναι κρίμα να τις χαλάσω τώρα, εκτός αν τις κολλήσω στο φώτοσοπ που δεν είναι κρίμα at all. Όπως και να 'χει, αυτές είναι οι ζαβογκομενάρες τύπου I love me και ίσως me,myself and I are all in love with me και μη χειρότερα.Εναλλακτικά: Μια διαδρομή από το ναρκισσισμό στην απόλυτη μαλακία.Ευχαριστώ.

Μπλοκάκια

 Τα μπλοκάκια είναι ένα βολικότατο σύστημα καταγραφής πληροφορίας. Χωράνε στην τσάντα, μερικά χωράνε και στην τσέπη, μπορείς να τα έχεις μαζί οπουδήποτε. Κάποτε, μου χαρίζανε μπλοκάκι και κοιτούσα περίεργα, σε φάση τι το κάνουν τώρα αυτό? Το καλύτερο μπλοκάκι για μένα είναι το πιο μάπα. Δεν το λυπάσαι, του αλλάζεις τα φώτα. Αντίθετα, ένα κυριλέ μολέσκιν που είχα πάρει πρόπερσι,ακόμα να το τελειώσω, ίσως φταίνε οι στρογγυλεμένες γωνίες που δεν τις θεωρώ και σπουδαία ιδέα.
Όπως και να χει, το μπλοκάκι σώζει πάντα από τη βαρεμάρα και είναι πιο υγιεινο από το αλκόολ.
Και αν έχεις κι ένα ωραίο μαρκαδοράκι, είναι τέλεια και αν έχεις και κανένα χρωματάκι είναι...εε...πιο τέλεια απ' το τέλεια δε γίνεται,οπότε κατεβαίνει κατηγορία αναγκαστικά το προηγούμενο νόημα, κλαψ.
Το πιο απολαυστικό κομμάτι βέβαια, είναι όταν μετά από καιρό σκαλίζεις μαζεμένα παλιά μπλοκάκια και λες: Χριστέ μου,τι βλακείες είναι αυτές! αλλά και: Ωχ,αυτό το 'χα ξεχάσει τελείως ή: Α, το τηλέφωνο του τάδε, τι να κάνει αυτός?
Τα σκιτσα είναι από 2 διαφορετικά του 10, ένα μαύρο κι ένα που είχε ωραίο εξώφυλλο, με μια ταπετσαρία που με ψάρωσε και το πήρα, αλλά κατά τα άλλα το χαρτί ποτίζει και το μολύβι.
Μπλοκάκι και ξερό ψωμί.