Ανοιγόκλεισμα.

 Ακουαρέλες με μαρκαδόρους και πλαστικό, Α4 περίπου στο μέγεθος.
Και τα δύο ήταν προσχέδια  δοκιμές για κάτι άλλο που τελικά τροποποιήθηκε πολύ σε σχέση με τη στάση και τα πάντα, οπότε έμειναν να κάνουν παρέα μεταξύ τους. 

Η κόψη του δρόμου.

  Το τοπίο κατά μέρος είναι Επτανησιακό και συγκεκριμένα από την Κέρκυρα. Λευκό πλαστικό και σκόνες σε χαρτόνι. 50 x 70 cm.

Διάθεση για επέκταση, σε φλοκάτη.

        Κορνίζα πολλαπλών οθονών 57x48 cm. Πλαστικά και κολάζ σε χαρτόνι. 2017

Η λέξη "αμαξοστοιχία" σε οκτώ εκδοχές βαγονιών.

 Πλαστικά και σκόνες. 100x100 cm. Κάθε διαφορετικό γράμμα της λέξης "αμαξοστοιχία" έχει σχεδιαστεί με αντίστοιχο  χρώμα όπως φαίνεται στο τύπου υπόμνημα στην κάτω μεριά.Τα βαγόνια είναι φτιαγμένα αποκλειστικά από όλα τα γράμματα της λέξης και ο αριθμός των βαγονιών ισούται με τον αριθμό των γραμμάτων που δεν επαναλαμβάνονται. . Η κορνίζα είναι σιδερένια.

Δυο ακουαρέλλες.

George Bataille, 10x15 cm. 2016.

Χουανίτα με κυδώνια, 30x40 cm. 2015.

Αόρατο στήριγμα.

 

Πλαστικά και λαδοπαστέλ σε χαρτόνι 50x70.

Σαν μελάνιους.

Πλαστικό μαύρο σε χαρτάκι A4 ή αλλιώς πως μπορεί κανείς να περάσει ευχάριστα την ώρα του. 

Γεμάτα κενά.

   Ακουαρέλλες σε επιστροφή, πράγμα που προκύπτει να είναι καλή ιδέα. Από Α3 και πάνω (το πάνω) στο εξής. Μερικά πρώτα  δείγματα για την ώρα και βλέπουμε. Η απόλαυση των ιδιοτήτων του νερού.

Black blocks 2

                            

   Σταμάτησε για να το συζητήσει λίγο με τον εαυτό του, το κατά που ήθελε να πάει κι έπειτα αποφάσισε να μείνει ακριβώς εκεί. Μια σοφή παγίδα στημένη γύρω από την ακινησία, που χτίζεται με δυο χεράκια, την αναζήτηση και την ευφυϊα. Όμως έξυπνος τελικά είναι μόνο αυτός που βρίσκει τρόπο να ζήσει με μια μικρή αλήθεια φυλαγμένη στο τσεπάκι του κι όχι να κάθεται μέσα σε ένα ολόκληρο γήπεδο να κοιτάζει όρθιος τη γωνία σαν τιμωρημένος. Το κτίριο πέφτει, τα σκαλοπάτια μένουν, όπως μένουν και τα παγκάκια μετά το πανηγύρι.στον Αη Θανάση.

Black blocks

Παρουσίαση πτυχιακής εργασίας στην ΑΣΚΤ - QUANTUM MIND

   Ευχαριστώ όσους πέρασαν εχθές από την έκθεση. Η κόπωση εξαφανίζεται πάντα όταν βλέπεις ανθρώπους να χαμογελάνε στην έξοδο. Ένα στοίχημα κερδισμένο. Τα έργα θα μείνουν μέχρι την Παρασκευή στις 8 το βράδυ στο διάδρομο του εργαστηρίου του Γεωργίου Λάππα, πλάι στον οποίο είχα την τύχη και την τιμή να φοιτήσω και που τόσο μας λείπει τώρα που έφυγε σε όλους μας. Το βίντεο στην είσοδο του εργαστηρίου, "Το ανοιγόκλεισμα του ματιού", το οποίο είναι μια συρραφή επιλεγμένων στιγμών αληθινής ζωής, είναι αφιερωμένο σε αυτόν, το μεγάλο μας δάσκαλο, που πρόσμενε τόσο πολύ να το δει. Η ημέρα που ολοκληρώθηκε το μοντάζ ήταν και η ημέρα που τον χάσαμε. Πάντως, όλη αυτή η σπουδαία οπτική που αποκάλυψε σε μας σχετικά με την καλλιτεχνική διαδικασία, δεν πρόκειται να σβήσει από μέσα μας ποτέ, αλλά ούτε και η θύμηση αυτού του ανθρώπου που έλαμψε στο πέρασμά του από αυτό τον κόσμο. Το σπάνιο φαινόμενο ενός δασκάλου που γίνεται πυρήνας έμπνευσης για τους μαθητές του. Ας βρει η ψυχή όλων μας το δρόμο της.

Post Αλαντίν.

   Δεν χρειάστηκε να το ψάξω πολύ.Ήξερα ότι αγαπάω τον Σανγκάλ, αλλά δεν ήξερα σε ποιο κομμάτι μου είχε τρυπώσει. Πάντως, ξετρύπωσε όπως του άξιζε, με μπουκαλάκι του '30 που ακόμα αναδίδει διεισδυτικό άρωμα τριαντάφυλλου, που θυμάται μόνο κάποιος με εκπαιδευμένη σ' αυτά μύτη.
   Εκ των υστέρων ανακάλυψα βέβαια ότι υπάχει κι αυτή η εκδοχή:
https://www.youtube.com/watch?v=h8UEu5XeDh8
   Διαλέγετε και παίρνετε.

Η ορχήστρα της Πόπης σε βινύλιο.

   Παλιά ιστορία που ξανάρχεται στην επιφάνεια και ολοκληρώνεται με μια μουσική κυκλοφορία. Τώρα και σε βινύλιο! Το θαυμαστικό εμπεριέχει την ίδια χαρά που αντιστοιχεί σε ένα τυπωμένο βιβλίο. Καλό και το ψηφιακό, αλλά πέρα από το περιεχόμενο, στερείται την ικανοποίηση της πραγμάτωσης μιας δουλειάς ως αντικειμένου.
   Πέρασε πολύς καιρός από τότε που το διασκεδάζαμε στα στούντιο της Αθήνας, οπότε τώρα όλα επιστρέφουν για δεύτερη ανάγνωση στο μυαλό μου. Και το συμπέρασμα είναι πως ο ήχος σαν μέσο μπορεί να σου δείξει δρόμους προς την ισορροπία με πιο άμεσο τρόπο, καθώς περιορίζεται χρονικά, οπότε τα δημιουργικά όρια είναι πιο αυστηρά, αλλά και πιο έντονα δεμένα με το κομμάτι που εκφράζεται. Δεν θα μπορούσα να υποτιμήσω τις άλλες τέχνες, εξάλλου εγώ ανήκω στην εικόνα, όμως νομίζω πως εστω και η ελάχιστη ενασχόληση με την εξερεύνηση του ήχου έχει να προσφέρει πολλά σε κάθε καλλιτέχνη, με κυριότερο την αφύπνηση των αισθήσεων.
   Καλή ακρόαση για όσους ενδιαφέρονται να μάθουν πως γίνεται δώδεκα άτομα να μιλάνε ταυτόχρονα και καπως να συνεννοούνται.

Popi's Orchestra lp

Blind portraits

  Τυφλά, επειδή δεν έβλεπα παρά μόνο την πίσω μύτη από το πινέλο πάνω σε άδειο χαρτί. Ωραίο παιχνιδάκι που το προτείνω, άμα έχετε μελάνι για νέφτι κι ένα τζάμι να το απλώσετε πάνω. Φαντάζομαι και με λαδοπαστέλ θα πετυχαίνει μια χαρά, που είναι πιο βολικό, αλλά δεν το 'χω δοκιμάσει. Από που ξεφυτρώνουν όλοι αυτοί δεν ξέρω. Συνήθως μοιάζουν, αφού η κίνηση είναι πάνω κάτω η ίδια, το ίδιο πρότυπο που επαναλαμβάνεται κάθε φορά σε παραλλαγές.

22 & 11

   Ένα ντέμο από το τι γίνεται όταν βρίσκεις πλέξι στο δρόμο και σου κόβονται τα δάχτυλα να τα κουβαλήσεις και όταν έχεις πάρει ένα κιλό μελάνι για ξύλοπριντ που αφήνει 10 φορές ίχνος. Το πρώτο νορμάλ κατά τ' άλλα. Τι βγήκε; Ένα πουλερικό με ένα κανταΐφι στο κεφάλι, όπως λέμε 1998.(άστο αυτό για μετά)

   Τα νουμεράκια ανήκουν στην ημερομηνία που έσκασα μύτη με τα πόδια, δηλαδή τούμπα ανάποδα, σε σχήμα "όπως με βολεύει", ωστόσο παίζουνε κανονικά. Μπορώ να κάνω και το δικό σου άμα θες, αλλά δε θέλω εγώ για την ώρα, γιατί πρέπει να κάνω 33 τέτοια και μετά δε λέω , γιατί δε θα είναι πια ντέμο. Στο τέλος θα μάθω 5 πράματα υπολογίζω για το πως έγινε και κατέληξα το κουμάσι που είμαι, που δε διαφέρει και πολύ με εκείνο το πρώτο κουμάσι που ήμουνα άμα δεις τις φωτογραφίες θα το καταλάβεις, εγώ δεν καταλαβαίνω τίποτα. Το δείγμα 2 δεν είναι και πολύ σόι, πήρα ένα τυχαίο από τα πρώτα, έτσι για τη φάση. Οπότε στο εξής: πλέξι και βία (πως κρατιέμαι να μην κάνω ρίμα, αναρωτιέμαι).